بازی پرتغال و اسپانیا، یک فوتبال کاملاً تکنیکی، سرعتی و سرشار از اعتماد به نفس را به نمایش گذاشت. دروازه‌بان‌های هر دو تیم با عملکردی در استانداردهای بالا، نشان دادند که برای هر تیمی می‌توانند مهره‌هایی قابل اطمینان باشند. همچنین حضور بازیکنان تکنیکی و سرعت بالای دو تیم، بر جذابیت مسابقه افزود.

پرتغال بسیار خوب ظاهر شد؛ شاید حتی بهتر از آنچه هوادارانش انتظار داشتند. این تیم با بازی هدفمند، بدون خشونت و با تلاش فراوان، عملکرد قابل قبولی ارائه داد. کریستیانو رونالدو نیز برای کسب جام تلاش زیادی به خرج داد و گویی به چندین سال قبل و روزهای اوج خود بازگشته بود. اسپانیا نیز تیمی منسجم، مطمئن و قابل اتکا نشان داد؛ به‌ویژه دروازه‌بان‌های دو تیم که از ستاره‌های این دیدار بودند.

در نیمه دوم، هر دو تیم با سیاست بازی کردند. دقایقی اسپانیا مالکیت توپ را به پرتغال واگذار می‌کرد و دقایقی نیز پرتغال همین روند را دنبال می‌کرد. اما زمانی که بهترین و رونده‌ترین بازیکن سمت چپ پرتغال دچار آسیب‌دیدگی شد، هارمونی و انسجام این تیم تا حدی دچار اختلال شد.

نکته قابل توجه این بود که پاس‌هایی که می‌توانست به سمت راست و برای رونالدو ارسال شود، با یک چرخش به سمت چپ و لب خط هدایت می‌شد. اگر فیلم بازی را دوباره مرور کنید، به‌خوبی متوجه خواهید شد که این تصمیم و اجرای آن توسط چه بازیکن یا بازیکنانی انجام می‌شد.

بازی به وقت‌های اضافه کشیده شد. یک لحظه غفلت و زمانی که پرتغال هنوز در حال جابه‌جایی و سازماندهی آرایش تیمی خود بود، باعث شد غافلگیر شود. پس از آن، با وجود تعویض‌های پیاپی، هرچه پرتغال تلاش کرد به درِ بسته خورد. فوتبال بار دیگر ثابت کرد که گاهی تنها یک لحظه غفلت کافی است تا سرنوشت یک مسابقه به سود تیم مقابل رقم بخورد.

نویسنده: علی امامقلی