جام جهانی ۲۰۲۶ قرار است یک تورنمنت تاریخی باشد، برخلاف هر تورنمنتی که پیش از این برگزار شده است. این تورنمنت که برای اولین بار به ۴۸ تیم افزایش یافته و در سه کشور ایالات متحده، کانادا و مکزیک برگزار میشود، نویدبخش بزرگترین نمایش در تاریخ نزدیک به ۱۰۰ ساله این رقابتها است.
اما برای نسلی از فوتبالیستها که برای بهترین بخش دو دهه در خط مقدم این ورزش بودهاند، این پایان راه است. مجموعهای از اسطورهها در حال کنارهگیری هستند و سال ۲۰۲۶ آخرین فرصت برای کسب بزرگترین جایزه فوتبال را ارائه میدهد.
برخی ممکن است به عنوان قهرمان از این رقابتها کنار بروند، برخی دیگر شکست خواهند خورد، اما همه آنها شکاف بزرگی در صحنه بینالمللی ایجاد خواهند کرد که هیچ استعداد نوظهوری نمیتواند بلافاصله آن را پر کند.
گل نگاهی به برخی از پیشکسوتانی میاندازد که ۲۰۲۶ تقریباً آخرین جام جهانی آنها خواهد بود:
لیونل مسی (آرژانتین)
لیونل مسی در آستانه ۳۹ سالگی است و با وجود برخی پیامهای مرموز در طول مسیر متعهد شده است که در ششمین جام جهانی رکوردشکن بازی کند.
بزرگترین بازیکن تاریخ این بازی، تنها رقابتی را که از او دور مانده بود، زمانی که آرژانتین فرانسه را در فینال ۲۰۲۲ شکست داد، به دست آورد. از آن زمان، مسی به آمریکا و اینتر میامی نقل مکان کرده و از فوتبال اروپا فاصله گرفته و در دنیای کمزحمتتر اما نه کمتر سرگرمکنندهMLS، بیشتر از بدن خود مراقبت میکند.
او همچنان نماینده کشورش بوده و در لحظاتی گلزنی کرده و موقعیت خلق کرده است که هیچ بازیکن دیگری در سن او قادر به درک آن نیست. سوالاتی در مورد اینکه آیا جادوگر آرژانتینی میتواند فرمت گسترشیافته را در ترکیب با گرمای سوزان مورد انتظار در آمریکای شمالی تحمل کند، باقی مانده است، اما احمقانه است که انتظار داشته باشیم مسی بیسروصدا کنار برود.
کریستیانو رونالدو (پرتغال)
کریستیانو رونالدو با ۴۱ سال سن، در صورت قهرمانی پرتغال در تابستان امسال، به مسنترین بازیکنی تبدیل خواهد شد که جام جهانی را بالای سر برده است. برخلاف مسی، برنده پنج توپ طلا هنوز قهرمان این تورنمنت نشده و حتی در دور حذفی هم گلی نزده است، به این معنی که میراث جام جهانی او به مراتب از جایگاه نمادینش پایینتر آمده است.
برای بازیکنی در سن رونالدو غیرممکن است که هنوز بتواند در سطح بالا رقابت کند، اما او اینجاست، هنوز هم در عربستان سعودی برای النصر گلزنیهای زیادی میکند و همچنان اصرار دارد که قصد ندارد به این زودیها بازنشسته شود.
تیم پرتغال مملو از استعداد است، در حالی که امثال رافائل لیائو، پدرو نتو و گونسالو راموس همگی در انتظار پیشرفت در عرصه ملی خود هستند، اما روبرتو مارتینز به ساختن حول محور رونالدو به عنوان بخش اصلی تلاش خود برای ارائه اولین جام جهانی به این ملت اروپایی ادامه داده است. این تیم که به مسی در ششمین فینال خود پیوسته، مطمئناً آخرین تلاش CR7 برای کسب افتخار جهانی است.
گیلرمو اوچوا (مکزیک)
بازیکن سومی هم هست که قرار است در تابستان امسال به مسی و رونالدو در ششمین جام جهانیشان ملحق شود، هرچند که در مورد حضور گیلرمو اوچوا در این مسابقات قطعیت بسیار کمتری وجود داشت.
این دروازهبان افسانهای که بیش از ۱۵۰ بازی ملی برای مکزیک انجام داده، از زمان فینال لیگ ملتهای کونکاکاف در مارس ۲۰۲۴ تنها یک بار برای تیم ملی مکزیک به میدان رفته بود و انتظار نمیرفت که عضوی از تیم خاویر آگیره باشد. با این حال، پس از مصدومیت آشیل دروزاهبان اول، آنخل مالاگون، در ماه مارس، درها برای بازگشت اوچوا به جمع میزبان مشترک در سن ۴۰ سالگی باز شد.
دوران کوچنشینی اوچوا باعث شده است که او مدتی را در اسپانیا، ایتالیا، فرانسه، پرتغال و بلژیک به فوتبال باشگاهی بپردازد، در حالی که فصل گذشته را در قبرس و در تیم AEL لیماسول گذراند. او اشاره کرده است که پس از جام جهانی بازنشسته خواهد شد و به دوران حرفهای مردی که در دو دهه گذشته به یکی از ارکان اصلی مسابقات تبدیل شده بود، پایان خواهد داد.
لوکا مودریچ (کرواسی)
لوکا مودریچ، یکی دیگر از بازیکنان ۴۰ ساله، پس از رونالدو، دومین بازیکن مسن در بین بازیکنان خارج از زمین در این جام جهانی است، زیرا او قصد دارد فصل پایانی را به دوران حرفهای پرافتخار خود در این مسابقات اضافه کند. این استاد خط میانی، کرواسی را در سال ۲۰۱۸ به اولین فینال خود رساند، جایی که در نهایت به فرانسه باختند، در حالی که مودریچ همچنین در کسب مقام سوم کشورش در سال ۲۰۲۲ نقش داشت.
مودریچ تابستان گذشته پس از جدایی از رئال مادرید به میلان پیوست تا پاهایش را آماده نگه دارد و اکنون در پنجمین فینال جام جهانی خود به میدان خواهد رفت، جایی که او تنها چهارمین بازیکنی خواهد بود که به ۲۰۰ بازی ملی دست یافته است (با فرض اینکه مسی از او پیشی بگیرد - این آرژانتینی در حال حاضر ۱۹۸ بازی ملی در مقابل ۱۹۷ بازی مودریچ دارد).
سون هیونگ مین (کره جنوبی)
احتمالاً در این جام جهانی، تیمهای زیادی با بهترین بازیکنان تاریخ خود خداحافظی خواهند کرد و اگر سون هیونگ مین تصمیم بگیرد دوران حرفهای بینالمللی خود را پس از سال ۲۰۲۶ تمدید کند، کره جنوبی نیز ممکن است یکی از آنها باشد.
سون که قرار است در ماه جولای ۳۴ ساله شود، هنوز زمان بیشتری نسبت به دیگران در تیم خود دارد، اما انتظارات از کاپیتانی و همچنین برآورده کردن انتظارات ملتی که شیفته موفقیت تیم فوتبال خود است، در بهترین حالت نیز سنگین است. اسطوره تاتنهام که پیش از این به بازیهای اروپایی پشت کرده و به لسآنجلس افسی در لیگ MLS پیوسته، ممکن است احساس کند که تا پایان مسابقات، تمام توان خود را برای آرمان کره گذاشته است.
محمد صلاح (مصر)
محمد صلاح که تنها چند روز از سون بزرگتر است و در شرایط مشابهی، به عنوان بزرگترین بازیکن تاریخ فوتبال کشورش، سالهاست که تقریباً به تنهایی بار فوتبال مصر را به دوش میکشد. او این بار از حمایت عمر مرموش، بازیکن منچستر سیتی، برخوردار است، اما فرعونها بار دیگر در آمریکای شمالی به صلاح به عنوان الهام نگاه خواهند کرد، با وجود اینکه فرم او برای لیورپول در 12 ماه گذشته افت کرده است.
بدون شک عطش و اشتیاق بیشتری در صلاح وجود خواهد داشت، به خصوص پس از اینکه تنها حضور دیگر او در جام جهانی، در سال 2018، تا حدودی به دلیل مصدومیت شانهای که در فینال لیگ قهرمانان آن سال متحمل شد، خراب شد. برای بازیکنی با جایگاه او در این بازی، صلاح باید در یک تورنمنت جهانی چیزی ارائه دهد تا میراث ماندگار خود را بیشتر تقویت کند.
با توجه به اینکه به نظر میرسد پس از جدایی از آنفیلد، انتقال به عربستان سعودی در دستور کار قرار دارد، مطمئناً صلاح در سالهای آینده دوران حرفهای خود را به پایان خواهد رساند. بنابراین، انتظار اینکه او پس از تابستان امسال به دوران حرفهای خود در سطح ملی ادامه دهد، ممکن است خیالپردازانه به نظر برسد.
ریاض محرز (الجزایر)
ریاض محرز، که سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و لیگ برتر را از آفریقا به ارمغان آورده، یکی از بااستعدادترین بازیکنان نسل خود است که از این قاره ظهور کردهاند. حتی در ۳۵ سالگی، دریبلهای خیرهکننده و لمس اول مسحورکننده محرز هنوز هواداران و همتیمیهایش را به وجد میآورد و کمتر کسی منکر این است که او شایسته یک خداحافظی قهرمانانه از عرصه بینالمللی است.
نکته قابل توجه برای بازیکنی با استعدادهای محرز، این است که او پیش از این تنها یک بار در جام جهانی حضور داشته است و آن هم به سال ۲۰۱۴ برمیگردد، و الجزایر از آن تورنمنت در برزیل نتوانسته به این مسابقات راه یابد. بنابراین، تابستان امسال به محرز فرصتی میدهد تا سرانجام در عرصه جهانی بدرخشد، زیرا او همچنان به دوران حرفهای خود در عربستان سعودی با الاهلی پایان میدهد.
کوین دیبروین (بلژیک)
کوین دیبروین، همتیمی سابق محرز در منچسترسیتی، پس از جدایی از ورزشگاه اتحاد، فصل اول حضورش در ناپولی را با مصدومیت پشت سر گذاشته است و این نگرانی وجود دارد که بدن این هافبک با نزدیک شدن به تولد ۳۵ سالگیاش در اواخر این ماه، از او ناامید شود.
دیبروین، وقتی آماده باشد، همچنان یکی از کاملترین بازیسازهای فوتبال جهان است و او باور دارد که میتواند برای آخرین بار بلژیک را الهام بخشد، زیرا اعضای نهایی «نسل طلایی» که بسیار مورد تحسین قرار گرفتهاند، به دنبال افتخار هستند.
تیم رودی گارسیا ممکن است در حال گذار باشد، اما دیبروین هنوز مرد اصلی است که میتواند با یک پاس نفسگیر، خطوط دفاعی را بشکافد یا از راه دور یک گل دیدنی بزند. اگر او بتواند سلامت خود را حفظ کند، شیاطین سرخ میتوانند در تابستان امسال به عنوان یک اسب سیاه ظاهر شوند.
نیمار (برزیل)
نیمار و جام جهانی ۲۰۲۶: این یک سفر بوده است و برزیل حتی یک هفته دیگر هم ادامه نمیدهد! بهترین گلزن تاریخ سلسائو از زمان پارگی رباط صلیبی قدامی در اکتبر ۲۰۲۳ در بازیهای ملی حضور نداشته است و با توجه به اینکه کارلو آنچلوتی پس از روی کار آمدن در ماه سپتامبر همچنان او را نادیده میگرفت، به نظر میرسید هر امیدی که نیمار برای آخرین تورنمنت جهانی داشت، به پایان رسیده است.
با این حال، پس از چند مصدومیت برای برخی از مهاجمان برزیل، آنچلوتی در آخرین لحظه به نیمار امیدی دوباره داد و مهاجم سانتوس را در تیم ۲۶ نفره خود قرار داد که باعث جشن و پایکوبی شدید هواداران شد. باید دید آنچلوتی چه نقشی را برای این بازیکن ۳۴ ساله در آمریکای شمالی در نظر دارد، اگرچه او پس از مصدومیت دیگری که تنها چند روز پس از دعوت شدنش به تیم متحمل شد، ابتدا باید آمادگی جسمانی خود را ثابت کند.
واضح است که بدن نیمار دارد از او ناامید میشود و فکر اینکه او در فرم بدنی خوبی برای بازی در جام جهانی 2030 باقی بماند، در بهترین حالت خیالپردازی است. بنابراین، این آخرین فرصت اوست تا برزیل را به آن ستاره ششم مورد انتظار برساند.
هری کین (انگلیس)
هری کین ممکن است در اوج قدرت خود باشد. او در ۳۲ سالگی، پس از زدن بیش از ۶۰ گل برای بایرن مونیخ در فصل گذشته، همچنان یکی از کشندهترین تمامکنندههای اروپا است و به تنهایی به عنوان بهترین گلزن تاریخ انگلیس شناخته میشود.
بنابراین، دنیایی وجود دارد که در آن کین تا جام جهانی ۲۰۳۰ با قدرت ادامه میدهد - و با افت نفرات بعدی در رتبهبندی، هواداران سه شیرها امیدوارند که این موضوع ثابت شود. اما با توجه به برگزاری مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۲۸ که انگلیس میزبان مشترک آن است، این تورنمنت میتواند به عنوان فرصتی عالی برای کین باشد تا پرده از دوران حرفهای بینالمللی خود بردارد.
حضور این تورنمنت در خاک خودی به این معنی است که این میتواند آخرین جام جهانی برای امثال جردن پیکفورد، جان استونز و شاید حتی مارکوس رشفورد باشد، و این فرصت برای بازنشستگی از بازیهای ملی در مقابل هواداران خود، پیشنهادی وسوسهانگیز است.
برگردان: هستی رفیعی