در ورزش حرفهای، مدال و افتخار تنها بخشی از مسیر قهرمانی است. بخش مهمتر آن، رفتار، اخلاق، انضباط و تعهد تیمی است که شخصیت ملی و اجتماعی یک قهرمان واقعی را میسازد. اتفاقات اخیر در اردوی نهایی تیم ملی تکواندو بانوان، نشان داد که حتی افتخارآفرینترین ورزشکاران هم اگر در چارچوب ارزشهای تیمی حرکت نکنند، میتوانند آرامش و انسجام تیم را به خطر بیندازند.
خبرگزاری میزان از درگیری پیش آمده میان مبینا نعمتزاده و هستی محمدی خبر داد؛ این اتفاق نشانهای از بحرانی عمیقتر در فضای مدیریتی تیم ملی است. وقتی اختلافات لفظی به درگیری فیزیکی و تنش در اردو منتهی میشود، مسئولیت فقط بر دوش بازیکنان نیست؛ بلکه ساختار مدیریت و انضباط تیم هم زیر سؤال میرود.
بیتردید، مبینا نعمتزاده یکی از چهرههای موفق و مدال آور تکواندوی بانوان ایران است. اما افتخار گذشته نمیتواند دلیل موجهی برای رفتارهای پرتنش باشد که وی به طور معمول یک طرف آن است. حضور مداوم او در حواشی از اختلاف با ناهید کیانی گرفته تا درگیری با پیشکسوتان و حالا با هم با برخی همتیمیها نشانهای نگرانکننده است از اینکه برخی ورزشکاران تصور کردهاند حمایتهای فنی یا شخصی، جایگزین انضباط و پاسخگویی میشود.
در این میان، نگاهها ناگزیر به سمت مهروز ساعی، سرمربی تیم ملی بانوان میرود. او باید در این شرایط حساس، نقش مدیر بحران را ایفا کند؛ اما شواهد نشان میدهد که نه تنها در برخورد با رفتارهای نادرست قاطعیت لازم دیده نشده، بلکه نوعی سکوت یا حتی حمایت ضمنی از یک گروه خاص در تیم به چشم میخورد.
این رفتار از سوی فدراسیون و کمیته فنی، ناخواسته باعث شده تا فضای تیم بین «نزدیکان مربی» و «دیگران» تقسیم شود تقسیمبندیای که روح تیمی را تهدید میکند.
مسئله اینجاست که اعتبار تیم ملی از هر وابستگی خانوادگی یا ارتباط شخصی مهمتر است. وقتی نظم قربانی روابط میشود، نتیجه هرچقدر هم درخشان باشد، بوی بیعدالتی خواهد داد. در تیم ملی، همه باید در برابر قانون و انضباط، یکسان باشند؛ از قهرمان مدالدار تا عضو تازهوارد.
اگر فدراسیون واقعاً به آیندهی تکواندو بانوان اهمیت میدهد، زمان آن رسیده که یک بازنگری جدی در کادر راهبری و فنی و ساختار انضباطی تیم صورت گیرد. رعایت عدالت، قاطعیت در برخورد با حواشی، و شفافیت در تصمیمگیریها میتواند مانع از تکرار چنین اتفاقاتی شود.
در نهایت باید گفت: تیم ملی جایی برای حواشی، درگیری و روابط محفلی نیست. هرچقدر هم که یک بازیکن پرافتخار باشد، اگر تمرکز او از مسیر حرفهای دور شود، نه تنها خود را بلکه کل تیم را در مسیر اشتباه قرار میدهد. قهرمان واقعی کسی است که در کنار مدال، اخلاق و انضباط را هم حفظ کند.
نویسنده: هستی رفیعی